«ابو جعفر ابن بابویه» در کتاب «ثواب الاعمال» و «امالی» آورده است که رسول خدا"ص" فرمود:
«هان! رجب، ماه برتر {پربرکت} خدا و ماه بزرگی است و از این جهت به آن «اصّم» گفته می شود که هیچ یک از ماه ها در نزد خدا به حرمت و فضیلت آن نمی رسند و اهل جاهلیت در زمان جاهلیت آن را بزرگ می داشتند. وقتی هم که اسلام ظهور کرد بر بزرگداشت و فضیلت آن افزود.
هان! رجب، ماه خدا است و شعبان، ماه من است و رمضان، ماه امت من.
هان! هرکس یک روز از ماه رجب را از روی ایمان و برای جلب خشنودی خدا روزه بدارد، مستوجب نیل به بزرگ ترین خشنودی خدا خواهد بود و روزه ی این روز، خشم خدا را خاموش خواهد کرد و دری از درهای جهنم را به روی او خواهد بست و اگر به اندازه ی پُری زمین طلا به او داده شود، برتر از فضیلت روزه ی یک روز نخواهد بود و پاداش آن با چیزی از نعمت های دنیا به جز اعمال نیک و خالص برای خدا تکمیل نمی گردد و هنگامی که روزه دار شب کرد، 10 دعای مستجاب برای او خواهد بود، که اگر برای امور زودرس دنیوی دعا کند، خداوند به او عطا می کند؛ وگرنه همانند برترین دعاهایی که اولیا و دوستان و برگزیدگان الهی از خداوند درخواست کرده اند، برای او خیر اندوخته خواهد شد.»
" ثواب الاعمال، ص 78؛ امالی صدوق، ص 319 "
نیز شیخ «جعفر بن محمد دوریستی» در کتاب «الحسنی» آورده است که امام باقر"ع" به نقل از پدر بزرگوار از جدّ بزرگوارش فرمود که رسول خدا"ص" فرمود:
«هرکس روز اول ماه رجب را روزه بدارد، بهشت بر او واجب می گردد.»
" اقبال الاعمال، سید بن طاووس "